Ieup!!!
Linuxi buruz hitz egingo nuela pentsatu nuen blog hau irekitzean, egia da ez dudala ezer idatzi gai horren gainean. Eta ziuraski ez dut asko idatziko ere, baina lehen konbentzituta banintzen, orain are gehiago konbentzitu naiz Linux Windows baino hobea dela. Damn Small Linux deituriko distribuzioa ezagutu dut gaur, 50mb okupatzen ditu eta ordenadore zaharretarako pentsatua dago, guztiz erabilgarria eta osoa den Sistema Eragile bat 50 megatan sartua, USB memoria batetik instalatu daiteke, harrigarrai badirudi ere. Nire konbentzimentuaren zergatia zera da, Linuxen askatasunaren filosofiaz aparte, moldakortasuna, hau da, erraz maleatzeko gaitasuna, PDAak, iPodak, memory stickak, mp3ak, minidiskak... eta mota guztietako sistema elektronikoetan Linux egokitzearen ahalmena. Nortasuna, estiloa, eta batez ere programatzaileen savoire faire da desberdintasuna zehazten duena. Hemen bai betentzen dela "Vouloir, c'est pouvoir".
Posten tituluak irakurtzen badituzue konturatuko zineten ez dutela besterik gabe idatzitakoarekin zerikusirik, egia esan badute, sarrera berri bat egin aurretik titulua pensatzen dut eta hortik abiatzen naiz nire burua martxan jartzeko, batzutan higidura zuzen eta konstantez, eta bestetan higidura periodikoetan idazten dut, baina horrek ze garrantzi dauka, batere ez. Saiatzen naiz idazten dudana hutsala ez izaten, baina horrek hotzana bihurtzen du batzuetan, nahiago dut idatzitakoa garrantzitsua ez izatea zinizmoz beteriko testu zitala izatea baino.
Eres tan jodidamente guapa cuando te miro de cerca... esaldi hau edozerri aplika dakioke, baina normalean ez da horrela izaten, batzuetan ez dugu kaka usaina hartzen gertu gauden arte, eta sarritan berandu da, horregatik iruditzen zait horren ederra esaldi hau, hori litzateke politena, gertutik begiratzean liluratuta geratzea. Esan daiteke perpaus hori honen antagonikoa dela zentzu batean: donde hay confianza da asco. Farozainaren blogean hausnarketa bat irakurri nuen, benetan ados nago berarekin, baina esparru askotara zabalduko nuke nik, ez soilik neska-mutil kontuetara. Berak dio nobio-nobia garaian pertsona idealizatu-perfektu baten forma hartzen dugula, eta gero gauza serio hasten denean desilusioa etortzen dela, bikoteak benetan nolakoak garen ikusten duenean. Argi dago inor ez dela perfektua, eta ezin zaio mozorro horri denbora gehiegiz eutsi. Bikote kontuetan, zure laguna gertutik ikustean urrutitik baino ederragoa dela iruditzen bazaizu, ditsosoa zu, eta urte askotarako.
Uste dut abesti hau, itxaropen abesti bat dela, hemendik aurrera gogor egin beharko dugu lan:
Stairway to Heaven (Led Zeppelin)
There's a lady who's sure all that glitters is gold
And she's buying a stairway to heaven.
When she gets there she knows, if the stores are all closed
With a word she can get what she came for.
Ooh, ooh, and she's buying a stairway to heaven.
There's a sign on the wall but she wants to be sure
'Cause you know sometimes words have two meanings.
In a tree by the brook, there's a songbird who sings,
Sometimes all of our thoughts are misgiven.
Ooh, it makes me wonder,
Ooh, it makes me wonder.
There's a feeling I get when I look to the west,
And my spirit is crying for leaving.
In my thoughts I have seen rings of smoke through the trees,
And the voices of those who stand looking.
Ooh, it makes me wonder,
Ooh, it really makes me wonder.
And it's whispered that soon if we all call the tune
Then the piper will lead us to reason.
And a new day will dawn for those who stand long
And the forests will echo with laughter.
If there's a bustle in your hedgerow, don't be alarmed now,
It's just a spring clean for the May queen.
Yes, there are two paths you can go by, but in the long run
There's still time to change the road you're on.
And it makes me wonder.
Your head is humming and it won't go, in case you don't know,
The piper's calling you to join him,
Dear lady, can you hear the wind blow, and did you know
Your stairway lies on the whispering wind.
And as we wind on down the road
Our shadows taller than our soul.
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold.
And if you listen very hard
The tune will come to you at last.
When all are one and one is all
To be a rock and not to roll.
And she's buying a stairway to heaven.
Rikki-tikki-tavi
Sunday, November 26, 2006
Saturday, November 18, 2006
Today is the day...
Gaur da nire 19 urtebetetzea, urte bat zaharrago, egun bat zaharrago, ordu batzuk zaharrago... Atzo baino gehiago naiz, hori zihur, eta bihar baino askoz gutxiago, hori ere zihur.
Post hau idazten nuen bitartean bilutsik sentitu naiz, larrugorritan, kanpoko edozerk min emateko ahalmena balu bezela, segurtasun falta izugarria sentitu dut. Segidan aulkitik altxatu naiz, nire gelara apal apal hurbildu eta funda ireki dut ziztu batean. Azkar bueltatu naiz jarlekura, eta han nire bularraren kontra baxua besarkatu dut. Barrutik irtendako melodia dekadente bat jotzen hasi naiz bapatean, nire hatz sendoek metalezko soka malguak igurtzi dituzte barkamenik gabe, erritmoaren kadentzia barruan neraman, agian jotzen ez diren notak dira garrantzizkoenak. Belarriek somatzen ez dituzten horiek dira, gure barnean dauden sokatxoak mugiarazten dituztenak.
Post hau idatzi dudanerako 2 mezu jaso ditut jada zorionak ematen, asko eskertzen dizuet, Ikki eta Bagheera horren bizkorrak izateagatik, ilusio handia eman dit horrek. Milesker denagatik, oso pozik nago zuekin koskorretan egoteagatik, eta Ion sartuko bazaigu, hori bai hori jaia!!!!
Porru eginda nago, ohera nihoa... ez dut dei mezu edo dei gehiagorik espero, mugikorra itzali dezaket bihar arte. Bihar arte!!
Un Vals Desafinado (Doctor Deseo)
Post hau idazten nuen bitartean bilutsik sentitu naiz, larrugorritan, kanpoko edozerk min emateko ahalmena balu bezela, segurtasun falta izugarria sentitu dut. Segidan aulkitik altxatu naiz, nire gelara apal apal hurbildu eta funda ireki dut ziztu batean. Azkar bueltatu naiz jarlekura, eta han nire bularraren kontra baxua besarkatu dut. Barrutik irtendako melodia dekadente bat jotzen hasi naiz bapatean, nire hatz sendoek metalezko soka malguak igurtzi dituzte barkamenik gabe, erritmoaren kadentzia barruan neraman, agian jotzen ez diren notak dira garrantzizkoenak. Belarriek somatzen ez dituzten horiek dira, gure barnean dauden sokatxoak mugiarazten dituztenak.
Post hau idatzi dudanerako 2 mezu jaso ditut jada zorionak ematen, asko eskertzen dizuet, Ikki eta Bagheera horren bizkorrak izateagatik, ilusio handia eman dit horrek. Milesker denagatik, oso pozik nago zuekin koskorretan egoteagatik, eta Ion sartuko bazaigu, hori bai hori jaia!!!!
Porru eginda nago, ohera nihoa... ez dut dei mezu edo dei gehiagorik espero, mugikorra itzali dezaket bihar arte. Bihar arte!!
Un Vals Desafinado (Doctor Deseo)
Girando entre las notas rojas de un vals desafinadoRikki-tikki-tavi
Borrachos en la eternidad
Pusimos tantas ganas bailando en el lugar
dónde lo bueno nunca tiene fin.
La banda no dejaba a de tocar
Y todo parecía tan fácil
Tropezábamos y un beso arrastraba una sonrisa
Y todo parecía tan fácil.
Un día la música dejo de sonar...
Esta noche negra, es aún mas negra
Porque tu mirada ya no me hace estremecer
Luna indiferente
Gritos de silencio
Que cabrón destino
Que cuando estamos juntos
Vivo sin ti
La tenues luces del local
Bailaban como estrellas locas
En el firmamento de tus ojos
Tu mulso entre mis piernas
Marcaban el compás acelerado
De nuestra canción.
La banda no dejaba de tocar
Y todo parecía tan fácil
Tropezábamos y un beso arrastraba una sonrisa
Y todo parecía tan fácil.
Un día la música dejo de sonar...
Esta noche negra, es aún mas negra
Porque tu mirada ya no me hace estremecer
Luna indiferente
Gritos de silencio
Que cabrón destino que cuando estamos juntos
Vivo sin ti
Saturday, November 11, 2006
Lehenengo barkamenak...
Zelan ekipo?
Sentitzen dut aurreko astean postik idatzi ez izana oraintxe ikusiko duzue zergatia:
Aurreko ostiralean gauez enteratu nintzen "oinarinak" mendira zihoaztela hurrengo egunean. Begirale bakarrak joan behar zuen eurekin eta berari marroi osoa ez uztearren nire burua eskeini nien mendira laguntzeko. Aritxulegiraino juan ginen Aiako Harriko mendi-hegaletik pasata. Gero Iruna jeitsi ninduten automobilez eta bazkaldu ostean eskautetara joan izan behar nuen. Gero deskantsatzen egon nintzen etxean eta berandutu egin zitzaidan idazteko, hurrengo egnean bikoitza idaztea erabaki nuen. Gitarra klasera joan ondoren afaldu nuen eta gero lagunekin gelditu nintzen Ikasle Abertzaleek antolatutako kontzertutara. Oso berandu sartu ginen, 00.30-ak aldera, eta dagoeneko Doctor Deseok jo zuen, beraz ikusi nahi nuen kontzertu bakarra ikusigabe gelditu nintzen. Berri Txarrakekin aspertu eta SArekin gozatu nuen, klaseko, eskautetako eta orotariko lagunekin egon nintzen. Gau polita benetan, baina hotza, oso hotza, eta katarroa harrapatu nuen. Hurrengo egunean goizean ikasten nuen bitartean ubunturen bersioa berritzen saitu nitzen, baina X-ak izorratu nituen, hau da, putada itzela. Ikasten jarraitu nuen eta ezin izan nuen idatzi.
Aste luze baten ondoren (Termo eta Analisia de puta pena...) iritsi da asteburua. Atzoko kraala polita izan zen, joku bat egin genuen betiko ebaluaketa aspergarrien ordez, elkar ezagutzeko joku polita izan zen. Xelebrea agian.
Gaur goizean gitarra eskolara joan naiz, azkenean aldatu ditut gitarraren sokak, hori bai zauri txiki batzuen ordainean. Ondoren Koskorretako begirleekin bilera eduki dut gure txokoa txukuntzeko eta materiala berritzeko. Arratsaldean betiko bilera egon da, umeekin. Berriz ere Zipi eta Zape anaiak etorri dira... hauek bai bihurriak. Ez dakit zer hartzen duten etxean bazkaltzeko... spiz?? Oraintxe Donostin egon gara Saw3 ikusten, uste dut ez duela merezi zineman ikustea, intentziorik edukitzekotan serioski pentsa ezazu aMulek 6 euro aurreztuaraziko dizkizula.
Noviembre Libertarioaren erdi erdian gaude, gomendatzen dizuet Bizkaian bizi zaretenoi (farozain...) gutxienez emanaldi edo hitzaldi batera gerturatzea, oso interesgarriak izaten dira. Merezi dute.
Basta Ya (Habeas Corpus)
Hace unos días caía muerto un policía. Tres iban a ser los disparos que acabaron con su vida. Hace unos días mataron a un policía. Ejemplar trabajador, esposo y padre de familia. Al día siguiente nadie hablaba de otra cosa , al día siguiente no existía otra noticia. Al día siguiente asistimos a su entierro y lloramos. Cuando dijeron llorad, obedientes, lloramos. Dolidos por la pérdida de ese gran hombre, hicimos nuestro el dolor de aquella familia. Calificamos de inútil aquella última muerte. Exigimos y rogamos, suplicamos que así fuese. Sentimos nuestro cada pésame enviado. Con él, dijeron, nos han matado a todos. Guardamos luto y un minuto de silencio junto a las Autoridades de cualquier color y signo. Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta, de esa inmensa mayoría, de sus gritos, del ya basta. Basta. Asistimos a todas las concentraciones. Fuimos a las mil y una manifestaciones. Vestimos lazos de todos los colores. Sus palabras permitieron que no dijésemos nada. Aquellos días vestimos de tolerancia. Cerramos filas en torno a la Democracia. Ciudadanos bien, ciudadanos de bien acusan de no se qué, acusando a no se quien. El mismo día hubo una muerte sin noticia, una de tantas que no se rentabilizan. Una de tantas en las que es algún obrero el que al igual que al vacío cae también en el olvido. ¿Qué valor tiene la muerte de un desgraciado? El mismo valor que tuvo su nacimiento. ¿Dónde están sus viudas?, ¿Dónde? ¿Dónde están sus hijos?,¿Dónde las condolencias? ¿Dónde tanto y tanto grito? Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta. De esa inmensa mayoría, de sus gritos, del ya basta. Basta ya. Basta ya. Ni sus manos son tan blancas. Ni son blancas sus palomas. Ni es tan blanca su bandera. Ni tampoco sus entrañas. Su cal si que es blanca. Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta. De esa inmensa mayoría. De sus gritos, del ya basta. Basta.
Rikki-tikki-tavi
Sentitzen dut aurreko astean postik idatzi ez izana oraintxe ikusiko duzue zergatia:
Aurreko ostiralean gauez enteratu nintzen "oinarinak" mendira zihoaztela hurrengo egunean. Begirale bakarrak joan behar zuen eurekin eta berari marroi osoa ez uztearren nire burua eskeini nien mendira laguntzeko. Aritxulegiraino juan ginen Aiako Harriko mendi-hegaletik pasata. Gero Iruna jeitsi ninduten automobilez eta bazkaldu ostean eskautetara joan izan behar nuen. Gero deskantsatzen egon nintzen etxean eta berandutu egin zitzaidan idazteko, hurrengo egnean bikoitza idaztea erabaki nuen. Gitarra klasera joan ondoren afaldu nuen eta gero lagunekin gelditu nintzen Ikasle Abertzaleek antolatutako kontzertutara. Oso berandu sartu ginen, 00.30-ak aldera, eta dagoeneko Doctor Deseok jo zuen, beraz ikusi nahi nuen kontzertu bakarra ikusigabe gelditu nintzen. Berri Txarrakekin aspertu eta SArekin gozatu nuen, klaseko, eskautetako eta orotariko lagunekin egon nintzen. Gau polita benetan, baina hotza, oso hotza, eta katarroa harrapatu nuen. Hurrengo egunean goizean ikasten nuen bitartean ubunturen bersioa berritzen saitu nitzen, baina X-ak izorratu nituen, hau da, putada itzela. Ikasten jarraitu nuen eta ezin izan nuen idatzi.
Aste luze baten ondoren (Termo eta Analisia de puta pena...) iritsi da asteburua. Atzoko kraala polita izan zen, joku bat egin genuen betiko ebaluaketa aspergarrien ordez, elkar ezagutzeko joku polita izan zen. Xelebrea agian.
Gaur goizean gitarra eskolara joan naiz, azkenean aldatu ditut gitarraren sokak, hori bai zauri txiki batzuen ordainean. Ondoren Koskorretako begirleekin bilera eduki dut gure txokoa txukuntzeko eta materiala berritzeko. Arratsaldean betiko bilera egon da, umeekin. Berriz ere Zipi eta Zape anaiak etorri dira... hauek bai bihurriak. Ez dakit zer hartzen duten etxean bazkaltzeko... spiz?? Oraintxe Donostin egon gara Saw3 ikusten, uste dut ez duela merezi zineman ikustea, intentziorik edukitzekotan serioski pentsa ezazu aMulek 6 euro aurreztuaraziko dizkizula.
Noviembre Libertarioaren erdi erdian gaude, gomendatzen dizuet Bizkaian bizi zaretenoi (farozain...) gutxienez emanaldi edo hitzaldi batera gerturatzea, oso interesgarriak izaten dira. Merezi dute.
Basta Ya (Habeas Corpus)
Hace unos días caía muerto un policía. Tres iban a ser los disparos que acabaron con su vida. Hace unos días mataron a un policía. Ejemplar trabajador, esposo y padre de familia. Al día siguiente nadie hablaba de otra cosa , al día siguiente no existía otra noticia. Al día siguiente asistimos a su entierro y lloramos. Cuando dijeron llorad, obedientes, lloramos. Dolidos por la pérdida de ese gran hombre, hicimos nuestro el dolor de aquella familia. Calificamos de inútil aquella última muerte. Exigimos y rogamos, suplicamos que así fuese. Sentimos nuestro cada pésame enviado. Con él, dijeron, nos han matado a todos. Guardamos luto y un minuto de silencio junto a las Autoridades de cualquier color y signo. Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta, de esa inmensa mayoría, de sus gritos, del ya basta. Basta. Asistimos a todas las concentraciones. Fuimos a las mil y una manifestaciones. Vestimos lazos de todos los colores. Sus palabras permitieron que no dijésemos nada. Aquellos días vestimos de tolerancia. Cerramos filas en torno a la Democracia. Ciudadanos bien, ciudadanos de bien acusan de no se qué, acusando a no se quien. El mismo día hubo una muerte sin noticia, una de tantas que no se rentabilizan. Una de tantas en las que es algún obrero el que al igual que al vacío cae también en el olvido. ¿Qué valor tiene la muerte de un desgraciado? El mismo valor que tuvo su nacimiento. ¿Dónde están sus viudas?, ¿Dónde? ¿Dónde están sus hijos?,¿Dónde las condolencias? ¿Dónde tanto y tanto grito? Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta. De esa inmensa mayoría, de sus gritos, del ya basta. Basta ya. Basta ya. Ni sus manos son tan blancas. Ni son blancas sus palomas. Ni es tan blanca su bandera. Ni tampoco sus entrañas. Su cal si que es blanca. Fuimos testigos de todo ese gran teatro. De los comunicados de condena y de repulsa. De las banderas que hondeaban a media asta. De esa inmensa mayoría. De sus gritos, del ya basta. Basta.
Rikki-tikki-tavi
Subscribe to:
Posts (Atom)